Nije hertklep diel 3 (23 july 2026 en fierder)

De oare deis fielde ik my prima, los fan pine yn myn ljisk. Mar ik koe wer wat rinne, nei de wc, koartkriemd ik wie op it goeie paad. Mei de fysio op paad. De earste kear in eintsje rinne en de twadde kear in trep op. Wat my foar de operaasje net slagge, slagge my no wol! Leve myn nije hertklep.

Ik moast wol ferhuze en gong fan in ienpersoanskeamer nei de seal. Ik hie aardige sealgenoaten. In frou út Ljouwert, in man út Snits en in âld plysjeman út de Wâlden. It wie gesellich, mar ik wie bliid doe’t men mij fertelde dat ik de freeds wer nei hûs ta koe, al seach it der efkes nei út dat it yn it wykein wurde soe. In jonge dokter hat noch myn medisinen kritysk besjoen en wer nedich nei beneden bysteld, wer ik tige tankber foar bin.

Der is dochs gjin better plak as thús. Maaike brocht mij mei myn bagaazje nei de hal en dêr waard ik oppikt troch Siep en Sjoukje (sweager en skoansus) dy’t my nei Beckers State brochten wer Pleunie op my wachte.

Thús kommen foel ik yn in stoel del en tagelyk foelen 9 moannen fan foarûndersiken mei de noadige spanningen fan my ôf. Dit hienen wy mar wer hân.

Ik fiel my hartstikke goed en ha wer lucht en nocht om dingen op te pakken, mar de earste fjouwer wiken net, want dan moat ik rêstich oan dwaan.

Ta beslút myn grutte tank foar de minsken fan it MCL / Frisius. Neat wie harren tefolle, in djippe bûging foar de ferpleechkundigen en de doktoaren! Mar hoe goed as ik it ek hie, ik bin it leafste thús by Pleunie en de bern.