Nije hertklep diel 3 (23 july 2026 en fierder)

De oare deis fielde ik my prima, los fan pine yn myn ljisk. Mar ik koe wer wat rinne, nei de wc, koartkriemd ik wie op it goeie paad. Mei de fysio op paad. De earste kear in eintsje rinne en de twadde kear in trep op. Wat my foar de operaasje net slagge, slagge my no wol! Leve myn nije hertklep.

Ik moast wol ferhuze en gong fan in ienpersoanskeamer nei de seal. Ik hie aardige sealgenoaten. In frou út Ljouwert, in man út Snits en in âld plysjeman út de Wâlden. It wie gesellich, mar ik wie bliid doe’t men mij fertelde dat ik de freeds wer nei hûs ta koe, al seach it der efkes nei út dat it yn it wykein wurde soe. In jonge dokter hat noch myn medisinen kritysk besjoen en wer nedich nei beneden bysteld, wer ik tige tankber foar bin.

Der is dochs gjin better plak as thús. Maaike brocht mij mei myn bagaazje nei de hal en dêr waard ik oppikt troch Siep en Sjoukje (sweager en skoansus) dy’t my nei Beckers State brochten wer Pleunie op my wachte.

Thús kommen foel ik yn in stoel del en tagelyk foelen 9 moannen fan foarûndersiken mei de noadige spanningen fan my ôf. Dit hienen wy mar wer hân.

Ik fiel my hartstikke goed en ha wer lucht en nocht om dingen op te pakken, mar de earste fjouwer wiken net, want dan moat ik rêstich oan dwaan.

Ta beslút myn grutte tank foar de minsken fan it MCL / Frisius. Neat wie harren tefolle, in djippe bûging foar de ferpleechkundigen en de doktoaren! Mar hoe goed as ik it ek hie, ik bin it leafste thús by Pleunie en de bern.

 

Nije hertklep diel 2 (22 july 2026)

Hearlik sliepen fannacht yn it sikehûsbêd. It is noch mar 8 oere en ik wurd in oere as alve e holpen sa is myn ferteld, mar ek dat der altyd wat tusken komme kin. No mar wachtsje dus.

Yn de tuskentiid bring in ferpleechster allerhande guod binnen en leit it klear foar aanst. Spannend. Ik krij ûnderwilens allegearre appkes binnen, geweldich! Dat docht in minske goed! Mar ik hoech net lang te wachtsjen, want om 10 oere moat ik my klear meitsje foar de operaasje / yngreep. It sil hewe!

Nei in koarte rit op myn bêd bin ik yn de operaasjekeamer “Ik ben er hoor” hear ik de hertsjirurch sizzen dy’t ús in pear wike earder ek útlis jûn hat oer de operaasje, “Daar ben ik heel erg blij om!” sei ik fan út de grûn fan myn hert. Soks jout doch direkt in fertroud gefoel. Allerhande triedsjes en ynfuzen wurde oan en yn my fêstmakke. Ek myn ICD (myn ynboude wissichheid) moat tydlik efkes op non-aktyf. De man dy’t dat docht sjocht my oan en seit “Hé dat is Wim Beckers” (en tsjin de oaren) “Hy hat in liet skreaun oer Sylvia Millecam!”. Ik kin de hiele man net, mar groei fansels op de operaasjetafel of all places. Wat der dêrnei bard wit ik net mear, want doe foel ik yn in djippe sliep.



De operaasje duorre twa oeren, sa waard my efternei ferteld. As jo fia de ljisken holpen wurd moat jo dêrnei in tal oeren plat lizzen bliuwe. Dat is wol te dwaan, al ferfeeld it gau fansels want je kinne net safolle. Mar lokkich kamen dochter Maaike en pakesizzer Mette fan 6 jier op besite. Mette hie in prachtige ballon meinommen (sjoch foto) mar moast hiel efkes wenne oan it feit dat har pake strekt op in bêd lei, mar dêr wie se gau oan went en hie it heechste wurd. De jûns kamen Pleunie, soan Boudewijn en pakesizzer Lilli fan 18 jier op besite.Se fûnen dat ik der goed útseach. De operaasje wie goed slagge en der foel dan ek in lêst fan Pleunie en myn skouder ôf.

Dy earste nacht mei myn nije hertklep wie in minnen ien. Net dat ik pine hie as sa, mar ik koe de sliep net te pakken krije hoefolle skiep ek bymekoar telde.It wie near op de keamer en ik wist net presys as ik wol as net op myn side lizze mocht. Dochs mar in kwart slieppiltsje nommen en dat wurke direkt.

Moarn de leste ôflevering

 

Nije hertklep diel 1 (21 july 2026)

Op tiisdei 21 july brocht Pleunie mij nei it MCL (tsjintwurdich Frisius MC) yn Ljouwert. Lang om let hie ik in datum dat myn ferkalke hertklep ferfongen wurde koe en lokkich fia myn ljisken.  Yn earste ynstânsje wie my ferteld dat it in iepn herrt operaasje wurde soe. Mar lokkich fia oanfullend ûndersyk yn Ljouwert koe it fia de ljisken. Wy wienen wol sa bliid.

Fan mannichien krige ik appkes en mailtsjes om ús sterkte te winskjen. Ik sis mei opset ‘ús’, want sa’n yngreep hat net allinnich ympekt op josels mar likegoed op jo partner en de bern en dat wurdt wolris fergetten.

Ik krige in eigen keamer wat ik prima fûn. Koe ik yn prinsipe dwaan en litte wat ik woe. No ja binnen bepaalde grinzen fansels.

Nei it meitsjen fan in hertfilmke, bloed taperij en in petear mei de kardiologe, gong Pleunie nei hûs en gong ik my ferdjipjen yn it boek “Alle geschiedenis ooit” wat ik krigen hie fan ús freonen Willem en Joke. It wie mar goed dat ik in boek meinommen hie, want der wie gjin telefyzje op’e keamer.

Ik wie oanwezen op it lêzen fan in boek, wêr ek neat ferkeards mei is fansels. En fansels filmkes sjen op myn telefoan. Boppedat hie ik as muzikant noch it blêd “Lust for live”, fol my nijsgjirrige muzikale nijtsjes.  En healwei de jûn kaam in ferpleechster dy’t frege as ik ek in tablet woe. Op dy tablet koest televyzje sjen. Ik ha dêr tankber gebrûk fan makke.

Om in oere as alve ha ik mij lekker deljûn yn ôfwachtting fan de ferfanging fan myn hertklep. As alles mei sitte soe dat moarn plak fine om in oere as alve. Op nei moarn, mar earst mar ris besykje wat te sliepen.

Moarn mear

 It Fonteinenliet

Yn ien kear binnenkomme yn de Fryske Top 100 op nûmer 10, amper te leauwen, dochs barde dat mei it Fonteinenliet op 31 desimber 2024. In geweldige prestaasje al sis it it sels, mar hoe kom je der by om in liet te skriuwen oer de 11 fonteinen yn Fryslân? Dat siet sa.

Fan 2014 oant en mei 2018 wurke ik tegearre mei myn kollega Joke oan in grut tal Kulturele Haadstêd 2018 projekten yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Sydlings wienen wy ek belutsen bij de 11 Fonteinen. Sa waard op in stuit frege om mei te tinken hoe dizze yn de merk te setten. Ik fûn dat wol in útdaging en skreaun in liet oer de Fonteinen. Myn plan wie om dit ynsjonge te litten troch in bernekoar en dêrby in moaie klip te meitsjen mei fansels de fonteinen. Ik ha it opnommen en de opname mei it plan yntsjinne enne…….ik ha der noait wer wat fan heart!

Mar goed der binne mindere dingen, dus belâne it liet op in stikky wat ik altyd yn myn auto ôfdraai. Op in gegeven momint hearde myn freondinne Pleunie Oostenveld it liet. Sy fûn it in hartstikke leuk nûmer en sei dat ik der eins wat mei dwaan moast. En eins wie ik dat wol mei har iens.

Ik naam it nûmer opnij op, mar ja wat dan? WellDone, de band wêr ik yn spylje soe it spylje kinne, mar it wie neffens mij ek wol geskikt foar in koar. Sa joech ik in opname oan myn freon Simon Hottentot dy’t by it koar Skomjnd Wiid sit. Hy joech it op syn beurt oan harren dirigint Guus Pieksma. En doe gong it ynienen hurd. Guus betocht mei syn kompaan Annewiep Bloem in hiel projekt om it Fonteinenliet hinne, “In Fontein fan muzyk”.

De fideoklip: https://www.youtube.com/watch?v=n79oX4OI6tA&ab_channel=NijTalintOrkest

Der waarden plannen makke om op te treden, it liet op te nimmen en in fideoklip te meitsjen. Der wiene sels al kontakten lein mei Willem Waldpyk fan Omrop Fryslân. It ultime doel wie om mei it Fonteinenliet yn de Fryske Top 100 te kommen.

It liet waard brocht troch Skomjend Wiid, de band WellDone en trije wykorkesten út Ljouwert, Grou en Snits. Al mei al hast sa’n 150 muzikanten!  Nei’t der earst apart oefene waard, waarden nei ferrin fan tiid de krêften bondele. No as dat gjin Mienskipsprojekt is wit ik it ek net mear. Allegear minsken dy’t altyd yn in goeie sfear gearwurken.
Der kamen ferskate optredens. Sa spielen wy û.o. op meardere Uitmarkten, yn de tsjerke fan Grou, yn de tún fan Annemarie Jorritsma, twa kear by Noardewyn live fan Omrop Fryslân,makken wy in toerr lans de fonteinen.. En fansels it geweldige optreden as slotact by City Proms op it Zaailand wêr sa’n 3500 minsken it Fonteinenliet fol oertsjûging meisongen. As skriuwer en sjonger fan it liet wie ik djip ûnder de yndruk dat safolle minsken myn liet meisongen; kippefel.

Mar ek waard it liet opnommen en in fideoclip makke. It liet waard opnommen by Fairsound yn Wytmarsum. De fideoclip waard opnommen troch Murk Jaap van der Schaaf. Hy brûkt ek in parten fan it optreden op it Zaailand.

Der kamen hieltyd yn it sin bringerkes online om in elts der op te wizen om  jins stim op it Fonteinenliet út te bringen. Doe’t wy yn de gaten krigen dat it Fonteinenliet bij de heechste 10 stie, wie de spanning fansels te snijen bij de útstjoering fan Omrop Fryslân op âldjiersdei doe’t de heechste 10 bekend makke waarden. 

Sels siet ik dat momint yn Drinte, wêr de spanning like grut wie as yn Boalsert wer Skomjend Wiid bymekoar wie. Us bjusterbaarlik projekt wie mear as slagge sa die bliken, want fan út it neat op nûmer 10 te kommen is net neat. Wat ien sa’n opmerking fan jins freondinne al net tewei bringe kin!

 
Let it go, lit it los en lit it gean!

Lêst siet ik wat âlde foto-albums troch te blêdzjen. Ik bedoel fansels foto-albums dy’t je noch echt beet pakke kinne. Wêr foto’s nei ferrin fan tiid troch it drûgjen fan de lym harren langsum mar seker losmeitsje fan it papier. Sa’n album dus.

Ik kaam in foto tsjin fan myn legere skoalle tiid. Foar de jongeren ûnder ús de basisskoalle fan no wie eartiids de legere skoalle en der wie in aparte beukerskoalle. Dizze foto sil om en de bij yn 1965 makke wêze tink ik. Der wie in âlderjûn organisearre en om dat wat ekstra kasjet te jaan hie men betocht dat mar yn it (al lang ôfbrutsen) doarpshûs by it sportfjild te dwaan. Op in pear âlde skammels waarden in tal lange planken lein en it toaniel wie klear. Niks gjin lûd en niks gjin ljocht, yn it doarpshûs fan Arum hoegde dat net.

Us klasse moast yts foardrage of sjonge. Mar wat it ek mar wie, wy wienen hartstikke senuweftich en stienen lykas de planken fan it toaniel, al leinen dy,stiif tsjin mekoar oan. Krekt as wy mekoar stypje woenen of taflecht sochten by mekoar. Kwa show wie it yn elk gefal neat, want it ienige wat beweegde wienen ús mûlen. No ja miskien ek noch ús hannen dy’t trillen fan de senuwen mar dat wie it dan wol.

Op de foto flnr: Hittie Sieswerda,  Anneke Alberda, Folkert Huizinga, Wim Beckers en Klaas Zijlstra

Ik moast yn elk gefal myn sneinske klean oan ha (ynklusyf strik), want dat hearde sa neffens myn mem. Eartiids hie men sneinske klean, want op sneins moasten jo fansels kreas foar it ljocht komme. Net dat it noflik siet, mar je dienen dat gewoan omdat jins âlders dat fûnen. Nee sneinske klean sieten stiif en mochten seker net smoarch wurde. Ik ha der ien of oare foby oan oerholden wat strikken oanbelanget. Ik ha noch twa kear dêrnei in strik om hân. De lêste kear doe’t it teäter yn Snits iepene waard. It wie dat myn buorfrou wist hoe’t se in strik strikke moast, oars hie it neat wurden.

Mar wêrom nei ús bjusterbaarlik optreden yn it doarpshûs. Ik moast hjir oan tinke doe’t ik okkerdeis yn de sjuery siet fan de ‘Makkumer Voorleeswedstrijd’ foar basisskoallen. It gemak wêrmei de measte bern harren ferhaal nei foaren brochten, respekt! Ik seach dy frijheid ek al by myn eigen bern, mar noch mear bij myn lytsbern. Seker doe’t it jongste bernsbern fan 3 jier okkerdeis yn in boarterstún mei útset lûd it liet ‘Let it go’ út de Disneyfilm Frozen nei foaren brocht, kompleet mei gebearen dy’t dêr by hearre. Ik tocht, ja dit is! Let it go, lit it los en lit it gean!

De frijheid dy bern fan tsjintwurdich ha om eat sjen te litten oan oare minsken! Geweldich toch! In goeie ûntjouwing fyn ik om it tiidrek ‘Doch mar gewoan dan dochst al gek genôch’ efter ús te litten en te ferfangen troch nei wêz dysels mar, hoechst dy net te skamjen.

No net dat ik mij skamje foar ús optreden doetiids, mar it hie wol justjes oars kinnen, al wienen wij it hichtepunt fan de jûn! Neffens myn mem dan fansels.

Op een mooie 2de pinksterdag....

Tweede pinksterdag is het in Friesland een goed gebruik dat zo’n 15.000 fietsers de 11 steden van onze prachtige provincie rondfietsen.  Dit is al gauw zo’n 235 km! Niet een tochtje dat je zo even uit je mouw schudt, er moet wel degelijk voor getraind worden!

Dat denk ik tenminste, want een fietser ben ik niet echt. Ook nooit geweest trouwens. Dat ik vroeger als 12 jarige dagelijks zo’n 20 kilometer moest fietsen om op school te komen was derhalve niet bepaald mijn hobby. De meest grote fietstocht, op initiatief van mijn vader, was de oversteek naar Noord Holland, naar Schagerbrug om precies te zijn. Met name het geestdodende stuk over de Afsluitdijk staat mij nog voor de geest. Als je die bent overgestoken kun je voorlopig geen zeedijk meer te zien. Zelf op een brommer, wat ik een paar jaar later deed, was het best een geestdodend eind.

Maar terug naar de Elfsteden fietstocht op tweede pinksterdag. Ik heb deze route nimmer gefietst en ben dat ook niet meer van plan, maar toch heeft het een warm plekje in mijn hart.

Mijn vader was een groot fiets liefhebber. Toen hij nog in Limburg woonde heeft hij jarenlang op redelijk hoog niveau aan wielrennen gedaan (zie foto). Jaren later als wij op vakantie bij mijn familie waren, zat ik als klein kereltje bij mijn vader achter op de fiets. Zonder problemen beklom mijn vader met mij achterop de Cauberg. Voorwaar een huzarenstukje, aangezien ik ook toen al gezegend was met een redelijk soortelijk gewicht om het zo maar eens uit te drukken.

Mijn vader is zijn hele leven een echte sportman gebleven. Zo heeft hij tot op de dag dat hij stierf, elke ochtend gymnastiek oefeningen gedaan. Ik doe het hem niet na.

Zo heeft hij ook een tijd bij mij in Witmarsum een groentetuin gehad. Hij had er aardigheid aan om elke keer dat hij kwam (altijd ’s ochtends) de tijd te klokken. De uitdaging  was dan om steeds sneller de afstand Arum – Witmarsum visa versa  af te leggen. Hij vond dat naast een uitdaging ook handig om te weten. Als je druk op je tuin aan het werk bent en je met iets bezig bent, wil je het ook graag af maken. Zo ook mijn vader. Maar hij wist dat mijn moeder, die overbezorgd was, om 12 uur al op de uitkijk stond als hij nog niet thuis was. Eigenlijk was mijn moeder, zonder dat ze dat zelf wist of wilde, degene die de prestatiedrang van mijn vader stimuleerde.

Maar weer terug naar de Elfsteden fietstocht op tweede pinksterdag die, zoals ik al schreef, een warm plekje in mijn hart heeft.

Toen ik nog bij mijn ouders in Arum aan de Van Camminghaweg woonde kwamen de fiets matadoren  bij ons huis langs. Voorwaar een spektakel. Al heel vroeg ging de wekker en werd de focus nar buiten gericht. In mijn herinnering was het meestal mooi weer en werden de opklap zomerstoeltjes in de voortuin gezet. Onder het genot van koffie of ranja en wat lekkers kon je het uren uithouden. Voor mij als kind een evenement wat ik niet wilde missen. Zelfs toen ik niet meer in Arum woonde ging ik op deze bijzondere dag heel vroeg naar mijn ouders om te gaan genieten.

Als wij daar dan zaten voorzag mijn vader ons van commentaar. Dat wil zeggen technisch commentaar. Want naast de fietstijl van de wielrenners werden ook de fietsen voorzien van een  recensie. Als een soort Eddie Merckx zat hij als kenner te genieten. Hij heeft de tocht nooit zelf gefietst, terwijl ik er van overtuigd ben dat hij dat met gemak had kunnen doen . Maar waarom hij dat niet deed? Ik zou het niet weten en kan het hem nu niet meer vragen.

Wel kan ik jullie meedelen dat ik het in ieder geval nooit van plan ben geweest en dit plan ook in de toekomst niet zal opvatten, om deze, soms, barre tocht te ondernemen.

De Stikel: De elpee die de muziekwereld veranderde Op 23 ma...

De Stikel:  De elpee die de muziekwereld veranderde Op 23 ma...:   De elpee die de muziekwereld veranderde Op 23 maart is het precies 50 jaar geleden dat het iconische album ‘Dark side of the moon’ van P...