Tijdens een wandeling door Amsterdam kwamen wij tijdens onze vakantie ook op het Spui waar terrassen van enkele bekende horecagelegenheden zijn gelegen. Een prima plek om even op adem te komen en op één van de terrassen te genieten van een bakje koffie, een pikketanissie of iets anders op een terras. Ik durf dan bijna te wedden dat je uitzicht hebt op een ietwat klein uitgevallen beeldje van een Amsterdamse belhamel, in de volksmond ’t Lieverdje genoemd.

’t Lieverdje is een beeldje van een Amsterdamse belhamel met een grote mond, maar een klein hartje. Als je niet beter zou weten zou je er zo aan voorbij lopen want echt indrukwekkend is het beeld van Carel Kneulman niet te noemen.

Maar toch bedriegt hier de schijn! Want in de roerige jaren ’60 werden er wekelijks zogenaamde happenings georganiseerd en werd het beeldje het middelpunt van protest. Juist omdat het beeld betaald was door een sigarettenfabrikant waren er protesten rondom het beeld onder aanvoering van antiroker en mede oprichter van provo Robert Jasper Grootveld, tegen de tabaksindustrie.

Provo was een beweging zonder regels en zonder duidelijke wetten en werd in 1965 in Amsterdam opgericht door onder meer Roel van Duijn, Luud Schimmelpennink en Robert Jasper Grootveld. Provo trok aandacht onder jongeren van over de gehele wereld. Het gooien van rookbommen tijdens het huwelijk van prinses Beatrix en Claus was een van de meest opmerkelijke acties. De 'geest' van de beweging was kritiek op de maatschappij leveren en (omstreden) oplossingen aandragen. Vrije liefde, natuur, milieu, emancipatie, vernieuwing en democratisering waren zoal speerpunten. Ondanks het korte bestaan van provo (men was 2 jaar actief), zijn hun denkbeelden nog steeds voelbaar aanwezig.

Dus mocht je eens in Amsterdam komen en over het Spui lopen, sta dan ook even stil bij ’t Lieverdje.Want al bestaat de provo beweging al lang niet meer, het Amsterdamse boefje dat streken uithaalde maar die het goed bedoelde, een soort provo dus, is er nog altijd.

De oogst van 1 week

‘Strijd om glasvezel is schaamteloos!’ schreef Rein Hoogland uit Bantega onlangs in de Leeuwarder Courant. Ik was blij zijn artikel te lezen, want het was een feest (nou ja feest……) van herkenning. Bijna dagelijks worden de bewoners van de zgn. buitengebieden lastig gevallen met reclame materiaal over de aanleg van glasvezel. De ene folder is nog glossyer als de andere. En je ziet ook dat de toonzetting steeds dwingender wordt. Meld je je niet aan voor 8 juli dan draai jezelf voor de aanlegkosten op!

Het laatste marketing middel wat wordt ingezet is om je telefonisch te benaderen. Hoe men aan je mobiele nummer komt is mij een raadsel, maar dat gaat me snel genoeg. En dan heb ik nog niet eens glasvezel. Ik bedoel maar.

Al die aanbieders is ook absoluut niet logisch en zeker niet klantvriendelijk. Ik woon in een buurtschap met vier woningen. Stel allen willen glasvezel, maar een elk heeft wel voor een andere aanbieder gekozen, wat dan? Dan gaat het glasvezel feest niet door. Je moet immers toch wel een minimaal aantal aansluitingen realiseren. En was het streven niet om Fryslân glasvezel proof te maken?

Maar los daarvan. Europa gaat er prat op dat men eerlijke concurrentie voorstaat. Men probeert hier inhoud aan te geven door iedereen min of meer te dwingen zogenaamde aanbestedingstrajecten aan te gaan. Een ogenschijnlijk heel simpel systeem: de laagste inschrijver krijgt de klus. Maar schijnbaar is de glasvezel de aanbesteding te snel af.

Je zou zeggen dat de aanleg van glasvezel nu net zo’n klus is waarvoor dat aanbestedingstraject bedacht is. Maar nee hoor! Waar anders de overheid ons vastpint op allerlei regeltjes en wetjes, laat men ons nu maar wat zwemmen in een zwembad vol met over elkaar heen buitelende aanbieders.

Sorry hoor, maar ik zie door al die de vezels het glas niet meer!

Het was ongeveer 2 weken geleden dat wij goed gemutst op de boot stapten richting Texel. Ik was eenmaal eerder op dit eiland geweest voor een excursie voor mijn werk en had toen barweinig van het eiland kunnen zien. Dat zou deze keer anders worden, want we hadden een missie!

Nu moeten jullie weten dat ik een ontzettend grote fan ben van Jan Wolkers, zowel in zijn hoedanigheid als schrijver, maar ook als beeldend kunstenaar en alles wat met hem te maken heeft verzamel. Ik had daarom het idee opgevat als een soort van paparazzi zijn roots op Texel te traceren. Het adres waar Jan en zijn echtgenote Karina (die daar nog steeds regelmatig verblijft, hadden gewoond wist ik. En zo stonden wij op een zonnige zaterdagochtend voor een ietwat in struikgewas en bomen verscholen huis te bewonderen.

Duidelijk herkenbaar was de studio. Het dak bestond voornamelijk uit glas zodat er een goede lichtinval zou zijn. In deze studio vervaardigde hij één van zijn beroemdste kunstwerken, het Auschwitz monument, ook bekend als Spiegelmonument of Gebroken spiegels. Een monument ter nagedachtenis aan de omgekomenen in het concentratiekamp Auschwitz en de andere concentratie- en vernietigingskampen. Het monument is opgebouwd uit gebroken spiegels en het kent het opschrift 'Nooit meer Auschwitz'. In de spiegels reflecteert zich de lucht. Volgens Jan Wolkers symboliseren de gebroken spiegels dat de hemel na Auschwitz nooit meer ongeschonden is.

Ook de beroemde tuin van Jan zijn televisie serie was duidelijk herkenbaar. Het stukje natuur waar hij met veel gevoel en liefde uitleg gaf over alles wat daar groeide en bloeide.

Daarna ging de reis naar een plaatselijke boekhandel die werd gerund door een ouder echtpaar. Ik vond daar een aantal boeken (waarvan sommigen gesigneerd) die ik nog niet in mijn collectie had, zelfs niet van gehoord had. Ik moest mij inhouden om niet al die boeken te kopen. De oudere mevrouw die mij hielp kreeg in de gaten dat ik een groot Wolkers fan was en zo belande ik met haar in een ietwat groot uitgevallen kast die dienst deed als archief. Zij liet mij daar een aantal verhalen van Jan Wolkers zien die niet eerder gepubliceerd waren. Het water liep mij bijkans uit de mond en heb van ieder verhaal een exemplaar gekocht.

In de tussentijd had ik op de toonbank mijn boekenbon achteloos laten liggen, maar gelukkig ontfermde Pleunie zich over die bon en bracht hem bij mij en de oude dame, waar ik nog steeds mee in die kat stond. Deze dame, zeker 80 lentes jong, ging zich meteen verontschuldigen omdat zij met mij in een kast stond. Als slagroom op het Jan Wolkers toetje kreeg ik nog een affiche van haar mee van een boek presentatie van Wolkers. En het was dat zij ze zo snel niet kon vinden, anders was ik ook nog eigenaar geworden van een aantal Jan Wolkers postzegels!

Al met al een zeer geslaagd verblijf op Texel en voor mij als fan zeker de moeite om nog eens een bezoek te brengen aan mijn oude vriendin van 80 lentes in de boekwinkel om te kijken welke Jan Wolkers schatten zij nog meer bezat.

Een vreemd gevoel overviel mij toen ik mij vanochtend opeens realiseerde dat ik eigenlijk nog maar 4 dagen hoef te werken alvorens met pensioen te gaan. Natuurlijk, het was een bewuste keuze om te stoppen en wel op 1 april 2019. Maar het leek toch nog zover weg. Want tussen het moment van dat besluit nemen en dat het werkelijk zover zou zijn lagen 4 maanden en dat was nog een hele tijd! Of niet dan…..  Nee dus, want nog nooit zijn 4 maanden zo snel voorbij gevlogen!

Het overdragen van zaken, het afbouwen van werkzaamheden, het regelen van je afscheid, het regelmatig checken van ‘mijn pensioen’ en het opnemen van je laatste vrije dagen. En daar had ik er meer van dan dat ik zelf wist.

Ach, ja en dan lees je ook wel eens wat over pensioen. De uitspraak van Andy Rooney (Amerikaans radio-en televisieschrijver 1919-2011) spreekt mij het meeste aan. Hij zei: “Writers don’t retire! I will always be a writer!” Ware woorden, en in mijn geval vrij vertaald als: Muzikanten gaan nooit met pensioen! Ik zal altijd een muzikant blijven!” Je moet actief blijven, of zoals Margaret Mead (Amerikaanse antropoloog 1901-1978) eens zei: “Sooner or later I’m going to die, but I’m not going to retire!” Eens zal ik sterven, maar ik ben niet van plan met pensioen te gaan. Inderdaad je moet bezig blijven, want als je niets meer zou ondernemen dan zou de uitspraak van de Nederlandse schrijver J. van Reen, “Pensioen is een periode tussen werk en zerk!” wel eens bewaarheid kunnen worden. En dat is nu niet het meest aantrekkelijke toekomstbeeld.

Een goed voorbeeld: De vreemde Kostgangers v.l.n.r. Hennie Vrienten - 71 jaar, Boudewijn de Groot - 75 jaar en george Kooymans – 71 jaar. (foto Jacqueline de Haas)

Nee met pensioen gaan is heel positief. Pensioen hoor je te proeven als belegen wijn, langzaam genietend en in goed gezelschap. Bovendien zorgt pensioen er voor dat je een punt zet waardoor je ruimte voor een nieuw begin maakt en dat is ook goed! Maar natuurlijk zit er één klein nadeeltje aan het met pensioen gaan, want het is wel een hele eer, maar bedenk goed; je hebt nooit vakantie meer.

Afgelopen zondag zijn we naar de tentoonstelling Rembrandt en Saskia: Liefde in de Gouden Eeuw  geweest in het Fries Museum.

Rembrandt van Rijn en Saskia Uylenburgh namen ons mee op een romantische reis naar de 17de eeuw. Met meer dan 250 voorwerpen en maar liefst 23 werken van de Hollandse meester doken wij in het liefdesleven van de Gouden Eeuw. Van prille verliefdheid en sprookjesachtige bruiloften tot de donkere kanten van het huwelijk.

Een van de topstukken van de tentoonstelling is het portret van Saskia dat Rembrandt na haar dood voltooide. De schilder hield Saskia en profil in rijk gewaad altijd in eigen bezit. Geldgebrek dwong hem zijn persoonlijke meesterwerk in 1652 te verkopen. Het portret is voor het eerst in ruim 250 jaar in Nederland te zien. In de tentoonstelling volg je niet alleen het bruidspaar, maar stap je ook in het huwelijk van de high society. Schilderijen vol symboliek, gegraveerde huwelijksharten, schunnige gedichten en kostbare cadeaus. 

Je ontdekt dat omstandigheden tijdens de Gouden Eeuw sterk verschilden van nu, maar dat gevoelens van lief en leed van alle tijden zijn. Wat te denken van dit schilderij waarbij de lofzang bezongen wordt over mannen die muzikant zijn. Je zult maar muzikant zijn!

De tentoonstelling Rembrandt en Saskia: Liefde in de Gouden Eeuw is t/m 17 maart 2019 te zien in het Fries Museum. Maar wees er snel bij, want voor je het weet is het 17 maart!

“I am a farmer!” sprak een zenuwachtige melkveehouder Max Yasgur door de microfoon op het hoofdpodium van Woodstock. Indrukwekkend was de reactie van het publiek (half miljoen mensen) op deze zin. Men applaudisseerde en ging staan uit respect voor de man die het had aangedurfd om zijn land beschikbaar te stellen aan het muziekfestival Woodstock. Hij had daar mee lef getoond want het Amerika in 1969 stond nou niet echt positief tegenover de hippiecultuur. Maar de 65 jarige Max Yasgur had het aangedurfd!

Woodstock was een muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden. Het festival werd Woodstock genoemd naar de gelijknamige plaats op een kleine 70 km afstand die bekend stond als centrum van de toenmalige hippiecultuur.

Het festival had als motto "3 Days of Peace & Music" en geldt als een van de belangrijkste en bekendste evenementen in de geschiedenis van de hippiecultuur en popmuziek. Het uiteindelijke bezoekersaantal lag ruim boven de 400.000, van wie de meesten geen entreegeld hadden betaald. Ondanks het gebruik van alcohol en drugs was er weinig misdaad en geweld. En daarmee was de doelstelling van "3 Days of Peace & Music"  meer als gehaald.

Een keur van legendarische artiest trad er op. Een kleine greep: Janis Joplin, Jimi Hendrix, The Who, Joe Cocker, Jefferson Airplane en nog vele anderen. Zij schreven geschiedenis! Het is goed dat wij deze geschiedenis 50 jaar later opnieuw kunnen beleven en voelen met de theatervoorstelling Woodstock the story.

De energieke theatermaker Laurens ten Den schreef het verhaal, deed de regie en vertolkte zeer energiek de rol van verteller presentator. En hij deed dat goed evenals de rest van de crew. Het plezier spatte er af! Woodstock the story is een must voor muziekliefhebbers, in 3 uur werd je meegenomen en ondergedompeld in een verblindende show met (voor mij) klassieke muziek. Wij waren er met 8 vrienden heen getogen en de unanieme conclusie was dat het een geweldige voorstelling was! Dus krijg je nog de kans de voorstelling te bezoeken, dan zou ik dat zeker doen!

De wyn waait oer de fjilden, Wim Beckers