Sons of Adam & The Triffits

Je zult je misschien afvragen wat de ‘Sons of Adam & The Triffits’ zijn. Als je dat wilt weten neem ik je mee naar het Amsterdam in 1967.

Mijn grootvader Feike woonde toen met zijn tweede vrouw, Tante Katrien, een echte Jordanees, in Amsterdam. Ja, en een echte Jordanees woont natuurlijk in Amsterdam en dus maakte mijn grootvader de switch van het dorp Arum naar de wereldstad Amsterdam.

Ik vond dat geweldig interessant, want zeker in de sixties was Amsterdam ‘the place to be’. Een paar jaar achtereen ging ik in de zomervakantie bij mijn grootvader logeren.

Maar voordat ik af kom reizen naar mijn vakantiebestemming, moest ik eerst natuurlijk vakantiewerk doen. In mijn geval bij mijn buurman Luitsen Feenstra die o.a. tulpenbollen verbouwde. Van het verdiende geld kocht ik die zomer een zgn. koffer pick-up. Een platenspeler van Philips, waarbij de speaker verwerkt was in het kofferdeksel.

Ik kreeg er een LP bij van The Schorpions met o.a. ‘Hello Josephine’. Zelf kocht ik er een single bij van The Hepstars (met de twee mannelijke leden van het latere Abba) met ‘Sunny Girl’. Ik kwam er al snel achter dat het kopen van platen best een dure hobby was.

Maar het kon ook anders, want toe ik die zomer met mijn grootvader het (oude) Waterloplein bezocht lagen daar 10 singles voor 5 gulden! Nou die vond je niet in de muziekzaak van Roukema in Harlingen.

Er was wel een klein nadeeltje, want de singles waren vacuüm verpakt per 10 zodat je alleen kon zien wat de bovenste en de onderste single was. Omdat boven op één stapel een single lag met een leuke hoes nam ik die stapel van 10 mee.

Het was de hoes van de single ‘Stay’ van de The Triffits. The Triffits waren een band uit Amsterdam-Oost (net als Wally Tax & The Outsiders) halverwege de jaren zestig toen er in het hele land veel "beatgroepen" waren. Ze brachten een single uit in 1966. Het is een zeer zeldzame. Dit nummer heet "Stay" en het is de keerzijde voor "Too much monkey-business".

Toen we thuiskwamen haalde ik de vacuümverpakking van de singles af en kwam zo ook de single ‘Tomorrow’s gonna be another day’ van The Sons of Adam tegen. The Sons of Adam, oorspronkelijk een surfrock en instrumentale groep uit Amerika, werd in 1962 opgericht. Halverwege de jaren zestig werd de band een vaste waarde in de Sunset Strip-muziekscene. De band bracht verschillende singles uit. Het repertoire van de band werd volledig gedomineerd door surfinvloeden. Ik was in mijn nopjes meet die beide singles, die ik overigens beiden nog steeds heb.

En die overige acht dan? Nou om eerlijk te zijn heb ik daar geen één meer van. Ik vraag me zelfs af of ik ze überhaupt wel heb meegenomen naar Friesland. Want op ‘Het hijgend hert der jacht ontkomen’ en het door de Zangeres zonder naam gezongen: ‘Achter in het stille klooster’ waren nou niet direct liedjes waar ik warme gevoelens bij kreeg.

“Nee”, zei tante Katrien in het plat Amsterdams, “dat begrijp ik wel jonge. We nemen je deze vakantie mee naar een plek waar echt goeie muziek wordt gemaakt! We gaan naar de kroeg van Tante Leen! En misschien is Johnny (Jordaan) er ook wel! “

Toen wist ik het al: het hijgend hert mocht dan aan de jacht ontkomen zijn, maar aan deze jacht zou ik niet ontkomen. Maar daarover later meer.

Links:

The Triffits: https://www.youtube.com/watch?v=i97MrsevAAc&t=75s

Sons af Adam: https://www.youtube.com/watch?v=VSGb2Zmi0vk

Grootvaders klok

Mijn Grootvaders klok was een deftige klok
Met haar uurwerk zo goed en secuur
En zij liep zo geregeld, want al negentig jaar
Verkonde haar stem reeds het uur

Dat zijn de eerste vier regels van het lied ‘Mijn Grootvaders klok’ wat in de jaren 50 een hit was van de bekende Nederlandse zanger Max van Praag. Het lied werd geschreven door de Amerikaan Henry Clay Work [1832-1884] en werd vertaald door Johan uit den Boogaard.

Ik moest aan dit lied denken toen ik vorige week mijn berging aan het opruimen was en een oude foto van mijn (over)grootsvaders klok vond. Mijn overgrootvader, Anne Bergsma (1868-1962) was landarbeider, maar repareerde en maakte daarnaast in zijn vrije tijd (evenals zijn zoon en dus mijn grootvader) zelf klokken.

De klok die jullie op de foto zien is wel zijn meesterwerk. Van bij elkaar gespaard eiken hout en botjes van vee, maakte hij de Arumer kerk als klok. Mijn overgrootvader werd geboren in Arum en heeft daar het grootste deel van zijn leven gewoond.

De klok was drie meter hoog en paste net in de woonkamer. Het knappe van dit enorme bouwwerk is dat het niet alleen een klok is, maar ook inzicht geeft in het zon en maan stelsel, het weer en waterstanden. Eigenlijk is het een planetarium in het klein. De laatste keer dat ik deze klok gezien heb was bij een zus van mijn grootvader, waar hij ook in de woonkamer stond. Met dien verstande dat het bovenste stuk (herkenbaar als de Arumer toren) er niet op stond gewoon omdat dit qua hoogte niet paste. Ik heb de klok al jaren niet meer gezien en ben benieuwd waar hij zich nu bevindt. Wie zal het zeggen?

Het lied ‘Mijn Grootvaders klok’ gaat kort gezegd over Grootvaders klok die negentig jaar bleef tikken, maar voorgoed stil bleef staan in de nacht van (de grootvader) zijn overlijden. Maar dat gaat zeker niet op voor mijn overgrootvaders klok, want Anne Bergsma leverde natuurlijk uitsluitend vakwerk, dus ik ben er van overtuigd dat hij nog altijd loopt…….. als een klok dus!

Meestal zit er een bepaalde gedachte en/of idee achter gemeentelijk beleid. Vragen als: Waarom doe je iets? En waarom doe je het juist op die manier? En wat is de meerjaren prognose? Of anders gezegd: waar wil je als gemeente nu en in de toekomst naar toe?

Ik kom regelmatig in Sneek en stuitte daar wel op een wel erg vreemd parkeerbeleid van de gemeente Súdwest-Fryslân. Op het Veemarktterrein, Flexaterrein en Bolswarderpoort in Sneek kun je namelijk op een gedeelte van het terrein gratis parkeren. Op de terreinen wordt met borden aangegeven op welk gedeelte je wel moet betalen. Op dat gedeelte staat ook een parkeerautomaat. Bovenstaande schijnt onderdeel te zijn van het nieuwe parkeerbeleid van de gemeente Súdwest-Fryslân.

== foto Bolswarderpoort ==

Je gaat natuurlijk niet op een parkeerplek staan waar je moet betalen, terwijl je op het zelfde parkeerterrein een stukje verder gratis kunt parkeren. Bovenstaande foto geeft een prima beeld wat voor situatie je dan krijgt: het betaalde gedeelte is leeg, terwijl het gratis gedeelte (zeer begrijpelijk) helemaal vol staat. Een situatie die zich zowel op het Veemarktterrein, Flexaterrein en Bolswarderpoort voordoet

Ik was benieuwd welke beleidsgedachte hier achter zat en toog dus naar de gemeentelijke website om kennis te nemen van het nieuwe parkeerbeleid van de gemeente Súdwest-Fryslân. Meestal vind je dan enige uitleg over het beleid, zo niet in de gemeente Súdwest-Fryslân! Op de gemeentelijke website staat hierover te lezen: ‘Op het Veemarktterrein, Flexaterrein en Bolswarderpoort (Sneek) kun je op een deel van het terrein gratis parkeren. Op de terreinen wordt met borden aangegeven op welk deel je moet betalen. Op dat deel staat ook een parkeerautomaat’. En daar moet je het dan mee doen.

Maar de gedachte achter deze (on)logica ontbreekt ten enen male. Wat is de gemeentelijke gedachte achter het gedeeltelijk wel of niet betalen voor parkeren? Daar moet toch een gedachte achter zitten? Je moet dat toch uit kunnen leggen? Zo ja, waarom doe je dat dan niet?

Schijnbaar vinden de parkeer beleidsmakers dat niet nodig. Jammer, want dat roept bij mij direct vragen op als: Waarom wordt dat niet gedaan? en Zit hier soms een addertje onder het gras? Is het een overgangsbeleid wat na een tijdje resulteert in het overal moeten betalen voor parkeren? Of is dat ‘bad-thinking’ van mijn kant?

Misschien kan een gemeentelijke verkeersdeskundige de logica van dit parkeer beleid in de gemeente Súdwest-Fryslân nog eens duidelijk uitleggen? Misschien een goed voornemen alvast voor het nieuwe jaar?

Wachtgeld? Hé wacht eens even!!

“Dijkhof onder vuur vanwege wachtgeld”, dat stond deze week in de krant. Het blijkt dat één van onze volksvertegenwoordigers naast zijn riant salaris als kamerlid ook nog eens een slordige € 37.000,00 ontvangt aan wachtgeld omdat meneer een tijdje heeft geacteerd als staatssecretaris en (4 weken) als minister in het kabinet Rutte 2. Schandalig! Maar helaas is Klaas Dijkhof van de VVD niet de enige.

(bron Leeuwarder Courant)

Toen ik dat las was ik met stomheid geslagen! Hoe is het mogelijk dat kamerleden dit soort van ‘misbruik maken van’ met een stalen gezicht kunnen (blijven) doen en dat schijnbaar ook nog heel normaal vinden. Onvoorstelbaar wordt het als je weet dat het ook nog legaal is.

Daar zou je je natuurlijk achter kunnen verschuilen, maar dan nog! Je hebt toch je eigen algemeen geldende norm en waarden en verantwoordelijkheden, zeker als voorbeeldig kamerlid.

Want wat te denken van mensen die buiten hun schuld om werkloos zijn geworden en zijn aangewezen op een uitkering, waarbij, wil je daarvoor in aanmerking komen, je hele hebben en houwen op tafel moet leggen. En o wee als je iets vergeet op te geven, dan krijg je geen of minder geld. Maar nog meer o wee als je wat zou bijverdienen. In dat geval wordt een bijverdienste veelal in zijn geheel afgetrokken van je uitkering. Je zou eens een tientje teveel kunnen ontvangen! Dat past niet bij ons arbeidsethos.

Onvoorstelbaar dat er politici zijn die met een stalen gezicht legaal misbruik maken van overheidsgeld terwijl dat veel beter besteedt kan worden in andere sectoren. Want al zal de wet het toestaan, toch zou je als politicus voldoende fatsoen, waarden, normen en principes moeten hebben om hiervoor te bedanken. Gelukkig zijn er ook Kamerleden die dat doen en die bedankten voor wachtgeld zoals Lodewijk Asscher, Lilian Ploumen, Mark Habers. Soms bedenkt men het zelf niet maar moet een eigen fractie de persoon in kwestie er op wijzen, zoals in het geval van Groen Links kamerlid Isabelle Diks, die het ontvangen wachtgeld terug zal storten.

Maar schijnbaar werkt dat helaas niet bij alle kamerleden zo en maken deze dankbaar gebruik van de mogelijkheden. En ik maar denken dat dit soort van lieden een voorbeeld functie hadden......

Maar wie weet zou één van de misbruikmakers (hoe legaal dan ook) het goede voorbeeld kunnen geven door te vertrekken om eens goed na te denken over hun zonden en mogelijke bijstellingen van hun normen en waarden. Wachtgeld? Hé wacht eens even, maar dan wel zonder wachtgeld natuurlijk, want dat hebben ze al eerder ontvangen toch!

Maar weet je wat eigenlijk het meest vreemde is? Dat wij ons er maar één dag druk over maken en vervolgens gewoon weer verder gaan zonder enige actie te ondernemen. Of zijn we gewend geraakt aan het gegeven dat politici zaken verzwijgen, niet hebben gehoord of extra inkomen verwerven betaald door de gemeenschap.

Het bekende lied “Mens durf te leven!” wat in november 1917 is geschreven door Dirk Witte en in datzelfde jaar voor het eerst op een podium werd gezongen door de legendarische zanger Pisuisse, vormde de toegift van de theatervoorstelling ‘Dubbel en Dwars – 30 jaar Dolly Bellefleur’. Samen met mijn vriendin Pleunie en onze vrienden Kees en Rop, hebben wij deze voorstelling op vrijdag 1 november j.l. bijgewoond in een uitverkochte Mary Dresselhuyszaal in het De La Martheater in Amsterdam.

Als je mij een tijdje geleden had gevraagd of ik weleens van Dolly Bellefleur had gehoord dan had ik ontkennend moeten antwoorden. Totdat Pleunie mij vroeg mee te gaan naar een voorstelling van Dolly en ik mij ging verdiepen in de persoon van Dolly.

Dolly Bellefleur is het alter ego van cabaretier en tekstdichter Ruud Douma. Als boegbeeld van de LHBT+ (= een van oorsprong Engelse afkorting die staat voor lesbian (lesbisch), gay (homoseksueel), bisexual (biseksueel) en transgender) beweging vraagt Dolly al 30 jaar op haar geheel eigen wijze aandacht voor mensenrechten in het algemeen, en de acceptatie van LHBT+ in het bijzonder. Voor haar tomeloze inzet werd zij in 2012 verkozen tot Roze Lieverdje en mocht ze in 2014 uit handen van Eberhard van der Laan de Andreaspenning van de stad Amsterdam ontvangen. Je mag haar met recht één van de bekendste drag queens van Nederland noemen.

De bezoekers werd een prima voorstelling voorgeschoteld. Enerzijds scherpe kritische teksten die in een in goede harmonie werden afgewisseld door heel gevoelige teksten, waarbij Dolly begeleid werd door een prima band! Al met al was de voorstelling een mooie mix van satire en ernst en dat alles in een prima evenwicht. Voor mij was de allesoverheersende boodschap van de voorstelling: Mens durf (dubbel en dwars) te leven! Wij hebben genoten!

Persoonlijk heb ik altijd grote bewondering voor mensen die hun eigen weg gaan en zich weinig aantrekken van wat anderen daarvan wel of niet zullen zeggen. En dat gevoel had ik ook bij de jubileumshow van Dolly Bellefleur.

Bovendien blijkt dat de meer dan 100 jaar geleden geschreven tekst van Dirk Witte niets heeft ingeboet aan actualiteit, dus: Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer. En als je straks anders wilt kun je niet meer! Mens, durf te leven!

Eén van de liedjes in het programma was het monumentale lied: Het homomonument: https://www.youtube.com/watch?v=Vxiu-Jnl7WA

Begin 2016 zat ik te bladeren in het programmaboekje van de Harmonie in Leeuwarden en zag daar een aankondiging staan van de Canadese band ‘Bears of legend’ met als ondertitel dat als je fan was van Mumford and Sons je deze band zeker niet mocht missen.

Aangezien ik (evenals twee van mijn kinderen) fan zijn van Mumford and Sons vroeg ik hen of ze mee wilden naar het concert. Uiteraard was een ieder zeer nieuwsgierig, maar helaas de kleine zaal van de Harmonie was uitverkocht.

In een helder moment bedacht ik mij dat een band uit Canada vast niet alleen voor één optreden naar Nederland komt. En die gedachte klopte, want men verzorgde ook een optreden in Cultuurpodium VANSLAG in Borger. Wel iets verder weg, maar hier waren tenminste nog genoeg kaarten beschikbaar en ik moest er intussen wel 7 stuks hebben.

In tegenstelling tot Leeuwarden stond er geen rij en/of stoelnummer op de kaart. Mijn conclusie was dan ook dat het een staconcert zou zijn. Dus niet te laat van huis zodat je een mooi plekje in de zaal kunt veroveren.

Maar wat schetste mijn verbazing toe bleek dat het theater in Borger gehuisvest was in een voormalige kerk die zeer vakkundig en sfeervol omgetoverd was tot een grand café.

Ja en daar stond dan Bears of legend, een band rond zanger David Laverne. Deze energieke Canadese band brengt een unieke mix van folk, klassiek en progressieve rock, met een vleugje 'Mumford en Sons'. De uitstekende muzikanten drijven op enthousiasme, schitterende composities,mooie aragementen en passie. En het was een top concert!! Dezelfde avond werd afgesproken dat als de band weer in Nederland zou komen, wij er weer heen zouden gaan.

En op maandag 28 oktober was het dan weer zover, want toen was de band te bewonderen in Stania State te Oenkerk. Petje af voor de organisatie, Folk in de Wâlden, om deze wereldband te contracteren, want wederom was het een grootst concert en die mening werd gedeeld door alle aanwezigen in een uitverkocht Stania State. Tussen ( ), onze groep was inmiddels uitgegroeid tot 14 personen.

Tot nu toe maakte de band drie cd’s, zonder uitzondering allemaal van een ontzettend hoog niveau en het aanschaffen (of downloaden) meer dan waard! Ga maar eens luisteren op youtube, drie absolute pareltjes! Bijvoorbeeld: https://www.youtube.com/watch?v=8FrHcEtTm58

Afgelopen week hoorde ik in het nieuws dat protestmarsen en betogingen weer helemaal ‘in’ waren. De veel geprezen en voorkomende protest uitingen uit de jaren 60 en 70 zijn weer terug! Denk maar eens aan betogingen in die jaren als “Ban de (atoom)bom!”, “Baas in eigen buik!”, “Yankee verdwijn uit Vietnam!” en zo zijn er een heel scala op te noemen. Maar in de loop der tijd raakte deze protestvorm (althand in Nederland) langzamerhand wat uit zwang.

Maar Bob Dylan zong het al in 1964 “The times they are changing!” en zo begonnen begin dit jaar de eerste voortekenen van protesteren zich al af te tekenen met de onderwijsprotesten. Laatstelijk maakte het boerenprotest diepe indruk op de meeste politici. En dit kan best nog maar eens het begin zijn van nog meer protesten en demonstraties. Denk eens aan de bouwwereld die ook getroffen wordt door de stikstof. En wat te denken van de onderwijswereld, maar wel allerlei politieke toezeggingen en toespelingen worden gemaakt, maar er daadwerkelijk (nog) niets gedaan wordt. En om mar te zwijgen van de pensionarissen wiens pensioen waarschijnlijk gekort gaat worden.

En zo kom ik ook bij het braafste jongetje van de klas. Hij wil niet alleen grote indruk maken door maatregelen van hogerhand niet alleen zonder commentaar over te nemen en uit te voeren, mar ook nog eens deze te overdrijven, en dat allemaal onder het mom van:  “moet je eens kijken hoe goed ik het doe!”. Maar ook een eigenschap van het braafste jongetje van de klas is het zogenaamde struisvogelgedrag. “Ik reageer gewoon niet, doe alsof er niets is gebeurd en dan gaat het vanzelf wel weg”. Nee dus!

Een mooi voorbeeld was het terugnemen van een provinciaal besluit over stikstof door gedeputeerde Johannes Kramer. Het boerenprotest en hun argumenten waren al een aantal weken duidelijk hoorbaar. Maar pas toen de boeren persoonlijk bij het provinciehuis verschenen en verhaal kwamen halen, konden de regels ineens (en toen pas) worden ingetrokken.

Bovenstaande bewijst maar weer eens dat het goed is om jezelf te laten horen, zeker als er allemaal braafste jongetjes van de klas aan de macht zijn; die vragen gewoon om verzet.