De oogst van 1 week

‘Strijd om glasvezel is schaamteloos!’ schreef Rein Hoogland uit Bantega onlangs in de Leeuwarder Courant. Ik was blij zijn artikel te lezen, want het was een feest (nou ja feest……) van herkenning. Bijna dagelijks worden de bewoners van de zgn. buitengebieden lastig gevallen met reclame materiaal over de aanleg van glasvezel. De ene folder is nog glossyer als de andere. En je ziet ook dat de toonzetting steeds dwingender wordt. Meld je je niet aan voor 8 juli dan draai jezelf voor de aanlegkosten op!

Het laatste marketing middel wat wordt ingezet is om je telefonisch te benaderen. Hoe men aan je mobiele nummer komt is mij een raadsel, maar dat gaat me snel genoeg. En dan heb ik nog niet eens glasvezel. Ik bedoel maar.

Al die aanbieders is ook absoluut niet logisch en zeker niet klantvriendelijk. Ik woon in een buurtschap met vier woningen. Stel allen willen glasvezel, maar een elk heeft wel voor een andere aanbieder gekozen, wat dan? Dan gaat het glasvezel feest niet door. Je moet immers toch wel een minimaal aantal aansluitingen realiseren. En was het streven niet om Fryslân glasvezel proof te maken?

Maar los daarvan. Europa gaat er prat op dat men eerlijke concurrentie voorstaat. Men probeert hier inhoud aan te geven door iedereen min of meer te dwingen zogenaamde aanbestedingstrajecten aan te gaan. Een ogenschijnlijk heel simpel systeem: de laagste inschrijver krijgt de klus. Maar schijnbaar is de glasvezel de aanbesteding te snel af.

Je zou zeggen dat de aanleg van glasvezel nu net zo’n klus is waarvoor dat aanbestedingstraject bedacht is. Maar nee hoor! Waar anders de overheid ons vastpint op allerlei regeltjes en wetjes, laat men ons nu maar wat zwemmen in een zwembad vol met over elkaar heen buitelende aanbieders.

Sorry hoor, maar ik zie door al die de vezels het glas niet meer!

Het was ongeveer 2 weken geleden dat wij goed gemutst op de boot stapten richting Texel. Ik was eenmaal eerder op dit eiland geweest voor een excursie voor mijn werk en had toen barweinig van het eiland kunnen zien. Dat zou deze keer anders worden, want we hadden een missie!

Nu moeten jullie weten dat ik een ontzettend grote fan ben van Jan Wolkers, zowel in zijn hoedanigheid als schrijver, maar ook als beeldend kunstenaar en alles wat met hem te maken heeft verzamel. Ik had daarom het idee opgevat als een soort van paparazzi zijn roots op Texel te traceren. Het adres waar Jan en zijn echtgenote Karina (die daar nog steeds regelmatig verblijft, hadden gewoond wist ik. En zo stonden wij op een zonnige zaterdagochtend voor een ietwat in struikgewas en bomen verscholen huis te bewonderen.

Duidelijk herkenbaar was de studio. Het dak bestond voornamelijk uit glas zodat er een goede lichtinval zou zijn. In deze studio vervaardigde hij één van zijn beroemdste kunstwerken, het Auschwitz monument, ook bekend als Spiegelmonument of Gebroken spiegels. Een monument ter nagedachtenis aan de omgekomenen in het concentratiekamp Auschwitz en de andere concentratie- en vernietigingskampen. Het monument is opgebouwd uit gebroken spiegels en het kent het opschrift 'Nooit meer Auschwitz'. In de spiegels reflecteert zich de lucht. Volgens Jan Wolkers symboliseren de gebroken spiegels dat de hemel na Auschwitz nooit meer ongeschonden is.

Ook de beroemde tuin van Jan zijn televisie serie was duidelijk herkenbaar. Het stukje natuur waar hij met veel gevoel en liefde uitleg gaf over alles wat daar groeide en bloeide.

Daarna ging de reis naar een plaatselijke boekhandel die werd gerund door een ouder echtpaar. Ik vond daar een aantal boeken (waarvan sommigen gesigneerd) die ik nog niet in mijn collectie had, zelfs niet van gehoord had. Ik moest mij inhouden om niet al die boeken te kopen. De oudere mevrouw die mij hielp kreeg in de gaten dat ik een groot Wolkers fan was en zo belande ik met haar in een ietwat groot uitgevallen kast die dienst deed als archief. Zij liet mij daar een aantal verhalen van Jan Wolkers zien die niet eerder gepubliceerd waren. Het water liep mij bijkans uit de mond en heb van ieder verhaal een exemplaar gekocht.

In de tussentijd had ik op de toonbank mijn boekenbon achteloos laten liggen, maar gelukkig ontfermde Pleunie zich over die bon en bracht hem bij mij en de oude dame, waar ik nog steeds mee in die kat stond. Deze dame, zeker 80 lentes jong, ging zich meteen verontschuldigen omdat zij met mij in een kast stond. Als slagroom op het Jan Wolkers toetje kreeg ik nog een affiche van haar mee van een boek presentatie van Wolkers. En het was dat zij ze zo snel niet kon vinden, anders was ik ook nog eigenaar geworden van een aantal Jan Wolkers postzegels!

Al met al een zeer geslaagd verblijf op Texel en voor mij als fan zeker de moeite om nog eens een bezoek te brengen aan mijn oude vriendin van 80 lentes in de boekwinkel om te kijken welke Jan Wolkers schatten zij nog meer bezat.

Een vreemd gevoel overviel mij toen ik mij vanochtend opeens realiseerde dat ik eigenlijk nog maar 4 dagen hoef te werken alvorens met pensioen te gaan. Natuurlijk, het was een bewuste keuze om te stoppen en wel op 1 april 2019. Maar het leek toch nog zover weg. Want tussen het moment van dat besluit nemen en dat het werkelijk zover zou zijn lagen 4 maanden en dat was nog een hele tijd! Of niet dan…..  Nee dus, want nog nooit zijn 4 maanden zo snel voorbij gevlogen!

Het overdragen van zaken, het afbouwen van werkzaamheden, het regelen van je afscheid, het regelmatig checken van ‘mijn pensioen’ en het opnemen van je laatste vrije dagen. En daar had ik er meer van dan dat ik zelf wist.

Ach, ja en dan lees je ook wel eens wat over pensioen. De uitspraak van Andy Rooney (Amerikaans radio-en televisieschrijver 1919-2011) spreekt mij het meeste aan. Hij zei: “Writers don’t retire! I will always be a writer!” Ware woorden, en in mijn geval vrij vertaald als: Muzikanten gaan nooit met pensioen! Ik zal altijd een muzikant blijven!” Je moet actief blijven, of zoals Margaret Mead (Amerikaanse antropoloog 1901-1978) eens zei: “Sooner or later I’m going to die, but I’m not going to retire!” Eens zal ik sterven, maar ik ben niet van plan met pensioen te gaan. Inderdaad je moet bezig blijven, want als je niets meer zou ondernemen dan zou de uitspraak van de Nederlandse schrijver J. van Reen, “Pensioen is een periode tussen werk en zerk!” wel eens bewaarheid kunnen worden. En dat is nu niet het meest aantrekkelijke toekomstbeeld.

Een goed voorbeeld: De vreemde Kostgangers v.l.n.r. Hennie Vrienten - 71 jaar, Boudewijn de Groot - 75 jaar en george Kooymans – 71 jaar. (foto Jacqueline de Haas)

Nee met pensioen gaan is heel positief. Pensioen hoor je te proeven als belegen wijn, langzaam genietend en in goed gezelschap. Bovendien zorgt pensioen er voor dat je een punt zet waardoor je ruimte voor een nieuw begin maakt en dat is ook goed! Maar natuurlijk zit er één klein nadeeltje aan het met pensioen gaan, want het is wel een hele eer, maar bedenk goed; je hebt nooit vakantie meer.

Afgelopen zondag zijn we naar de tentoonstelling Rembrandt en Saskia: Liefde in de Gouden Eeuw  geweest in het Fries Museum.

Rembrandt van Rijn en Saskia Uylenburgh namen ons mee op een romantische reis naar de 17de eeuw. Met meer dan 250 voorwerpen en maar liefst 23 werken van de Hollandse meester doken wij in het liefdesleven van de Gouden Eeuw. Van prille verliefdheid en sprookjesachtige bruiloften tot de donkere kanten van het huwelijk.

Een van de topstukken van de tentoonstelling is het portret van Saskia dat Rembrandt na haar dood voltooide. De schilder hield Saskia en profil in rijk gewaad altijd in eigen bezit. Geldgebrek dwong hem zijn persoonlijke meesterwerk in 1652 te verkopen. Het portret is voor het eerst in ruim 250 jaar in Nederland te zien. In de tentoonstelling volg je niet alleen het bruidspaar, maar stap je ook in het huwelijk van de high society. Schilderijen vol symboliek, gegraveerde huwelijksharten, schunnige gedichten en kostbare cadeaus. 

Je ontdekt dat omstandigheden tijdens de Gouden Eeuw sterk verschilden van nu, maar dat gevoelens van lief en leed van alle tijden zijn. Wat te denken van dit schilderij waarbij de lofzang bezongen wordt over mannen die muzikant zijn. Je zult maar muzikant zijn!

De tentoonstelling Rembrandt en Saskia: Liefde in de Gouden Eeuw is t/m 17 maart 2019 te zien in het Fries Museum. Maar wees er snel bij, want voor je het weet is het 17 maart!

“I am a farmer!” sprak een zenuwachtige melkveehouder Max Yasgur door de microfoon op het hoofdpodium van Woodstock. Indrukwekkend was de reactie van het publiek (half miljoen mensen) op deze zin. Men applaudisseerde en ging staan uit respect voor de man die het had aangedurfd om zijn land beschikbaar te stellen aan het muziekfestival Woodstock. Hij had daar mee lef getoond want het Amerika in 1969 stond nou niet echt positief tegenover de hippiecultuur. Maar de 65 jarige Max Yasgur had het aangedurfd!

Woodstock was een muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden. Het festival werd Woodstock genoemd naar de gelijknamige plaats op een kleine 70 km afstand die bekend stond als centrum van de toenmalige hippiecultuur.

Het festival had als motto "3 Days of Peace & Music" en geldt als een van de belangrijkste en bekendste evenementen in de geschiedenis van de hippiecultuur en popmuziek. Het uiteindelijke bezoekersaantal lag ruim boven de 400.000, van wie de meesten geen entreegeld hadden betaald. Ondanks het gebruik van alcohol en drugs was er weinig misdaad en geweld. En daarmee was de doelstelling van "3 Days of Peace & Music"  meer als gehaald.

Een keur van legendarische artiest trad er op. Een kleine greep: Janis Joplin, Jimi Hendrix, The Who, Joe Cocker, Jefferson Airplane en nog vele anderen. Zij schreven geschiedenis! Het is goed dat wij deze geschiedenis 50 jaar later opnieuw kunnen beleven en voelen met de theatervoorstelling Woodstock the story.

De energieke theatermaker Laurens ten Den schreef het verhaal, deed de regie en vertolkte zeer energiek de rol van verteller presentator. En hij deed dat goed evenals de rest van de crew. Het plezier spatte er af! Woodstock the story is een must voor muziekliefhebbers, in 3 uur werd je meegenomen en ondergedompeld in een verblindende show met (voor mij) klassieke muziek. Wij waren er met 8 vrienden heen getogen en de unanieme conclusie was dat het een geweldige voorstelling was! Dus krijg je nog de kans de voorstelling te bezoeken, dan zou ik dat zeker doen!

De wyn waait oer de fjilden, Wim Beckers

Gisteravond vond er een zogenaamde ‘Whisky proeverij’ plaats in De Gekroonde Roskam te Witmarsum. In het altijd sfeervolle café waren op alle tafels diverse glazen neergezet met een kleine hoeveelheid whisky in zich. Een zorgvuldig geselecteerd, maar bont, gezelschap mocht dit heerlijke vocht naar binnen werken en ook nog een mening vormen over hoe men de verschillende whisky’s vond smaken. Want het drinken van whisky is een kwestie van smaak, aldus onze whisky voorganger deze avond, Johan Brouwer uit Groningen, die ons gedurende anderhalf uur meenam in de wereld van de whisky.

Een ieder had vijf glazen met whisky voor zich staan en onder leiding en toelichting van Johan konden deze worden geproefd. In de tussentijd werden de gasten vergast op allerlei informatie over whisky en diens oorsprong in Schotland. Op de achtergrond was Schots / Keltische muziek te horen.

Aan mijn tafel zaten we met vier personen, twee deskundigen die nog nooit eerder whisky hadden gehad, eentje die wel ervaring had met whisky en de laatste (ik dus) die zo nu en dan als het zo uitkomt een glaasje drinkt. Een hele ervaring, want de vijf gepresenteerde whisky’s waren allemaal heel verschillend van smaak. Zo waren de eerste beide wel erg scherp en proefde men bij de laatste twee heet zilt van de zee. De middelste whisky werd door twee van ons beoordeeld als de lekkerste, terwijl onze ervaren whisky kenner ging voor nummer 4 met een zilte nasmaak. Ons vierde lid aan de tafel was heel duidelijk, hij vond whisky gewoon niet lekker! En dat kan want dat is een kwestie van smaak.

Maar wat is nu eigenlijk whisky? Whiskey (Schots/Canadees) of whisky (Iers/Amerikaans) is een drank die is gedistilleerd uit gegist graanbeslag en gerijpt op houten vaten. De naam komt van het Iers-Gaelische uisce beatha of Schots-Gaelische uisge beatha, kortweg fuisce, dat "levenswater" betekent.

Whisky is volgens sommigen een oerdrank die zijn wortels heeft in een ver verleden, waarin het leven er totaal anders uitzag dan nu. Whisky staat voor geschiedenis en traditie, een oneindig aantal smaken en een specifieke levensstijl. Een levensstijl waarin het gaat om het in alle rust te genieten van het goede wat het leven te bieden heeft.

Nu zijn de aanwezigen gisteravond, stuk voor stuk genieters van het goede wat het leven te bieden heeft, maar dat kan je ook anders invulling geven natuurlijk. Dat bleek wel toen allen zich hadden gevleid rondom de stamtafel met een heerlijk helder koud biertje. Mar misschien was dat ook wel bedoeld om de scherpe smaak van en het enthousiasme voor whisky wat te dimmen? Maar hoe dan ook, het was een groot succes!